wispers

Над кои ли коски чекорам јас?

Што има закопано во оваа земја

Тука,под моите боси нозе,

Злато ли е? камења ли се?

Сакам да земам копач и да ископам се,

Да го свртам светот наопаку.

Копајќи ќе наидам на крст,

Манастири и цркви, дамнешни школи,

Минато престорено во прав.

На што ли чекорам јас?

На чии ли гревови талкам..

Што ли земјо со себе носиш?

Од крути солзи прелеана,

Од крвави капки замесена.

Го носам копачот на рамо,

Каде ли да копам,а да не згрешам?

Кои ли спомени ќе окопам?

Какви ли тајни ќе откопам?

Ќе откорнам една цела историја

Па ќе ја закачам пред светот,

Светот на закопаното верува,

На парче камен, на папирот.

Што ли тлее таму долу под мене?

Некогаш и со мене ќе биде,

Каква ли е оваа земја?

Плодна,а можеби и глинена.

Копачот почнал сам да си ја работи работата,

Нештата наѕираат низ пукнатините,

Стари темели распаднати,

огништа ќумур заборавени.

Гледам јас или

само сонцето очи ми зашеметува?

Патишта застарени,

од лесни чекори обновени.

Старото е за стари времиња,

Изгубени мисли, загубени насмевки,

Вриштат спомените,

Одкопајте ме.

Што ли крие земјава под моиве коски?

Над кои ли коски газам?

Кои ли рани отворам?

Кој ли на моиве коски ќе гази?

…средината на Април..првите цутови пролеани со пролетни дождови. Дожд ли е, роса ли е…битно ли е? ..Ги оплакнува розевкастите цветови на вишните…но тие се тука…дури и во мојата градина. Толку нежни но силни за да им се спротивстават на дождовите. Наутро мирисот на цветовите ме зашеметува иако газам по водена трева. Колку се убави утрата во рана пролет. Свежи и длабоки…ги сакам. Вртам круг околу мојата куќа…се е разеленето во боја толку зелена и жива што ми ги разјаснува очите…ливадата е тука…пред моите очи, зад мојата куќа… Ливадата е тука, закитена со бели глуварчиња…глуварчиња…некаде задскриени меѓу тревите, покиснати од синоќешниот дожд…но се уште толку нежни, чиниш се перница на црешовите цветови кои од време навреме прават цветен дожд..и јас легнев тука..на водената трева…на меката постела од глуварчња…..на опојните цветни прекривки. А небото е цело над мене, облаци се излеваат еден во друг…лежам и уживам…какво ли е тоа задоволство што ме облева? Се чувствувам како во прегратки…прегратките на мојата мајка…природата. Ја сакам природата..замината негде во мечтите се сепнав…старите зборови одѕвонуваа во мене. Една мала тајна. Тајната на глуварчињата. Станав и потрчав долж целата ливада..таа беше моја…босите нозе веќе беа водени. Трчав низ глуварчињата додека не го најдов најубавото…. замислив желба а потоа со затворени очи силно дувнав да го разлетам насекаде. Велат желбата кажана на глуварчето ќе се разлета, ветерот ќе ја однесе онаму каде што и е место…а јас само сакам да сум среќна… Ќе ми ја исполни ли желбата тоа глуварче? Ја зачував држката на глуварчето како доказ на мојата надеж. Ја зачував за да знам дека не чекам сама..а чекањето е долго..за него не постои време…а деновите минуваат и се станува ноќ..додека не станам и јас.

Има ли нешто во утринските часови

во таа глува доба,

има ли нешто во мугрите неспани

со првите зраци.

Има ли нешто во мислите на утро

во занесот на неспаниот

Без перцепција погледи крадат моменти

од шолјата црно кафе

Има ли чувства во разочарувањето

во празната душа

Се прашува ли срцето за збор?

или душата сама одговара

Има ли нешто поискрено од поглед

од очи насолзени

Има ли љубов во нас самите

или само покор кој боли.

Има ли омраза што душа помрачува

или само недоразбирање

има ли некој да те сфати

или си само едно ништо?

!

… vrisoci vo nokjta tezneat kon edno novo iskushenie…tragi po patot pred mene..nekoj bil tuka, dlaboko vo mojata dusha. Ostavil tragi seushte od mene neotkrieni. Koj li bil?? Odam….cekoram tivko, no sepak glasno za mojata sovest. Kade li odam? Kogo li sledam? Ptica ne e…pticite necujno letaat i ne ostavaat tragi…. zavivacki volk izguben niz mesecinata? ne se takvi stapkite, jas volcite ubavo gi poznavam…ili se lazam? ..prodolzuvam…temnica..nema ni vetar, se e sturo. Samo jas i cekorite…moite i nepoznatite. Imam li cuvstva da go pocuvstvuvam stravot od nepoznatoto..? Se e edna obicna igra…no dali e obicna? Za nekogo obicna prikazna..za nekoj cel zivot, za mene…za mene e nesto vo mene. Gi budam sekjavanjata dlaboko vo mene…ostanalo li nesto od niv? samo edno iskreno smeenje i dlaboko povredlivi solzi isfiluvani so drustvo….se teche se se menuva…panta rei..no jas stojam. Stojam kako eden kamen sacvrsten megju nekoj vodopad…i gledam kako se teche niz mene…cuvstvuvam? samo minuvachite se sliznuvaat niz mene..ednostavno se sopnuvaat. No jas seuste gi sledam tragite vo mojata dusha. temnica e…no nesakam da gi zatvoram ochite…jas nesakam da gi zatvoram ochite…zosto da gi zatvoram ochite….bedna sum. I minuvajki taka niz mojata dusha, sledejki gi stapkite sfativ deka neshto fali…da…nesto mnogu fali…FALAM JAS ! ..kade sum jas…zarem jas sum sledac na nepoznatite stapki?…jas sum dushata?…ili pak jas sum temninata? …me nema…ja nema mesecinata…ocite nemozat da najdat drugi oci…odam kon stapalkite vo dushata…Stignav li do smrtta ?

Се започна многу одамна..кога цветовите воопшто не беа ни појавени низ зеленилото…не се сеќаваам ни дали воопшто имаше зеленило..се беше така штуро…насмевките само покриваа стари рани барајќи нови искушенија. Почнавме да креираме патеки…градевме мостови низ урнатините. Рака за рака..јас влечев ..ти влечеше…за никој да не заостани …таму некаде долу каде што сега се наоѓам. Минуваа денови…минуваа ли минуваа…убавина проткаена низ насмевки..или сега кажано само мое слепило. Зборовите се малку…а случките се многу…и сега се е малку за она што беше многу. Бев разочарана..не можев да сфатам..каде изчезнаа магиите на достигнувањата…потрагата по соништата..нивните остварувања…ноќи без мир…безцелни бедни ноќи…мислев..мислев.. мислите ми го зашеметиа паметот..прекинав да мислам..почнав на очите да им верувам…без да чујам нешто…без да осетам нешто. Доволно беше да ја видам иронијата во твоите очи за да се отворат моите…низа на болни искри тлеат дури и во студениве ноќи. Низ смрзнатото пенџере не влегуваат месечевите зраци..но тогаш никој не ги бара…секој се задоволува со изцртаните замрзнати цвеќиња . Цвеќиња настанати од студенило и осаменост…Таква бев и јас..задоволна од безмиризливите цветови на прозорецот…а месечевата светлина, на жалост ја заборавив…но како што се топеа кристалите во моите очи така во твоите се создаваа…сега можеби дури си и ослепена…а можеби ја сум. Слепа од омразата кон тебе. Загубена во очај..но знам ..те мразам…несакам…но те мразам. не мора да ти кажам..верувам го чувствуваш тоа…веке никогаш нема да застаниме на нишалката каде се нишаа две девојчина…сега тргнувам по нови патишта… остатокот од нашите ти го оставам тебе…биди среќна..а среќата на моите соништа е во осаменоста…кој би ја сватил себичноста на луѓето..јас не успеав..вртам нов лист…

 Се е кажано, се е видено…копии на копиите. Идеи на предметите кои се распаѓаат..а идеите се вечни. Некој се затрча и појде до коњите на ливадата. Бел и црн..два коњи пасеа од свежата трева. Пролетна трева полна со ливадски цветови…лилави, бели…црвени. А коњите пасат..Восхит на нивните убаво градени тела. Од секогаш сум сакала коњи. Сум сакала да ја чувствувам нивната слобода….им завидувам. Сакам да бидам духот на еден од коњите на ливадата…сакам ти да си другиот.. Еве јас ќе бидам црниот..за ти да бидеш белиот. Ајде да трчаме се до зајдисонце…ајде да ги камшикуваме сончевите зраци со љубов..Само тоа знаеме јас и ти заедно. А ветерот дува…тајно не влечи еден кон друг. Погледите зјапаат еден во друг..коњите трчаат. Очите гледаат очи. Ајде да се бркаме …јас на црниот ти на белиот коњ се додека очите ни се сеуште отворени..се додека не паднам од овој коњ..се додека не заспијам во твоите прегратки..Силно ќе заспијам блиску до твоето срце…да го чувам..тоа е веќе мое. Јас те сакам…а коњите уште уживаат во слободата и духот на трчањето..ајде повторно да трчаме..надвор од овој свет…само јас и ти…како што заспиваме сега. Ајде да заминиме во вечноста..зар таа постои? Погледот твој се спушта ….јас се уште зјапам. Се спушти ноќ…каде ли зјапам? Мирис на мистерија…несреќа на коњите. А јас? …сеуште сум чувар на срцетo на гитаристот кој свири по нотите запишани на небото…јас и него на облаците .

..

 …Трчам како дете низ времето…дете и сум… трчам сакајки да стигнам. трчам сакајки да се вратам назад…трчам и трчам. Но каде е минатото? Каде е она среќно дете? Каде сум јас? Каде се зборовите речени некогаш? Каде се оние очи во кои ја рефлектирав мојата љубов? Ништо веќе нема смисла. Дали да продолжам напред? Не, јас не се плашам да заглавам во минатото. Сакам само повторно да ја почувствувам убавината на детството.. Сакам повторно да летам низ желбите и измислиците…да живема меѓу светот на куклите…сакам..и само сакам…но времето тече…се тече и се се менува…река од солзи која низ душата минува. Минува и поминува..оставајки крвави траги од болка….Болка? Зар навистина постои болка?